Hoewel hij de verkiezingen nipt won en het voortouw had in de formatie is hij nu al drie maanden bezig met formeren. In België won Elio Di Rupo de verkiezingen maar ook hij kwam geen stap verder. Daar gaan zelfs stemmen op om Vlaanderen en Wallonië tot twee aparte staten te splitsen.

In Nederland kunnen de regenten niet meer om Geert Wilders heen. De overschatte populist komt met analyses over bezuinigen, integratie en de Islam waarmee het halve volk het eens is. Maar constateren hoe de werkelijkheid in elkaar steekt is wel iets anders dan de werkelijkheid veranderen. Onze Geert heeft totnogtoe geen bruikbare oplossingen aangedragen voor zijn tot op het bot afgekloven problemen. Dat het halve volk dat nog niet door heeft komt omdat ze Geert nog niet in actie hebben gezien als premier of minister. Laten we hopen dat dat snel zal gebeuren want dan zal het halve volk snel in de gaten hebben dat hun Geert toch ook maar een gewoon iemand is die mooi kan praten maar slecht kan beïnvloeden. Een echte politicus dus.

Intussen dobberen de schepen van de staten van België en Nederland praktisch stuurloos rond. Wat demissionaire ministers en een legertje ambtenaren kijken af en toe op het kompas en naar de windvaan en sturen dan een beetje bij. Nederland heeft na W.O II – als je alle formatiemaanden aan elkaar plakt – acht jaren gehad van formatieperiodes. Niemand die er iets van merkte dat de kwaliteit van het landsbestuur in die periodes minder was. Het volk heeft nog niet door dat bijna alle staatszaken toch allang geregeld worden door Europa. De rest wordt gedicteerd door het internationale bedrijfsleven.

Ssst, niemand zeggen. Anders voelen onze politici zich zo overbodig.