Al eeuwenlang en in alle landen en culturen ter wereld wordt er door bakkers gebakken: brood, koek, gebak in alle varianten, soorten en smaken. De ambachtelijke bakker is niet weg te denken uit het straatbeeld, alhoewel het in deze tijden heel pittig is om te ondernemen.
De kwaliteit en uitstraling van een bakkerij kun je aflezen aan haar webshop. Foodmarktkenner Jan-Willem Grievink zei het begin dit jaar in een gesprek dat ik met hem had. Hij vergeleek het met de toiletten in de horeca: zijn die in orde, stralen ze de sfeer van het bedrijf uit, dan zit het met de kwaliteit van het eten waarschijnlijk ook wel goed.
De examens om de titel Meester Boulanger of Meester Patissier te halen worden eens in de drie jaar gehouden. Voorafgaand moeten kandidaten een heel procedé doorlopen en, vooral in de laatste fase, heel hard trainen. Dat het om topsport gaat kan worden afgeleid uit het feit dat op 4 mei 2022 slechts één van de vier kandidaten die de laatste fase ingingen, zichzelf mag voegen bij het corps van Meesters. Zuur voor de niet-geslaagden, heel zuur, maar zelfs zij zien de examenperiode als leer- en groeimogelijkheid.
Ik denk dat als je je dit afvraagt bij alles wat je doet het leven simpel is, je een goed mens bent en de wereld een beetje mooier maakt. Ik ben er groot voorstander van dat alle beleidsmakers dit zich bij elke nieuwe regel ook afvragen: helpt deze regel de wereld beter te maken?
Je kent het wel, zo’n druilerige, waterkoude ochtend. Natuurlijk ga ik dan op pad. Met de auto van mijn vrouw. En ja hoor: net de snelweg op, tank leeg. Zij had mij nog gewaarschuwd. Enfin, rechtsomkeert.
Op de Vakschool in Wageningen hoorde ik voor het eerst over ‘panta rhei’. Dit betekent letterlijk ‘alles stroomt’ of wel ‘voortdurend in beweging’.
Na twee gastcolumns werd mijn vrouw gevraagd of ze geen vaste columnist van Bakkerswereld wilde worden. Graag! Toch zat ze met iets. Na jarenlang werkzaam te zijn geweest in onze winkel had ze net het moeilijke besluit genomen zich terug te trekken uit de bakkerij. Vier kapiteins op een schip bleken er te veel. Natuurlijk had zij met haar jarenlange ervaring genoeg stof tot schrijven. Maar het voelde voor haar niet goed te doen alsof ze nog steeds werkzaam in ons bedrijf was. ‘We kunnen vragen of ik het mag doen’, zei ik bij het zien van haar teleurstelling. ‘En dan kun jij me helpen met schrijven.’
Vorige week was ik bij de Intratuin en ik heb er weer mijn ogen uit gekeken. Zoals gebruikelijk was het er weer lekker druk. Al direct bij binnenkomst viel op dat de ‘binnen’-terrassen vol zaten. Allemaal etende en drinkende mensen. Hele gezinnen, jong en oud maken er een dagje uit van bij de Intratuin op het industrieterrein. Knap hoor. En was het gezellig?
Vorige week bracht ik bezoeken aan Dusseldorf, Oberhausen en Tönisberg. Zou dit de toekomst van de Nederlandse bakkerij zijn? Ik zag bij de oosterburen een ontwikkeling van groot, groter, grootst tegenover kleinschalig (maar wel groot in volume). Het bezoek aan bakkerij Hinkel in Dusseldorf was erg indrukwekkend. Twee winkels, veel handarbeid, geen kleinbroodstraat, geen modern kassasysteem maar wel 5 miljoen omzet met een duidelijke visie. En alles dagvers!
